وابستگی به قدرتهای زورگو امنیت نمی آورد
حملات نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران وارد سومین هفته خود شده است. ایران 15 مارس تأیید کرد که در موج پنجاه و سوم عملیات «وعده صادق ۴» حملاتی به پایگاه هوایی الظفره ارتش آمریکا در امارات متحده عربی انجام داده است. وجود چنین پایگاههایی که مدتهاست نماد تامین امنیت به شمار میرفت، اکنون به یک «بار سنگین امنیتی» برای کشورهای مرتبط تبدیل شده و آنها به اجبار با این واقعیت تلخ روبهرو شدهاند که آیا باید به مسیر وابستگی به قدرتهای زورگو ادامه بدهند یا با پایبندی به حق حاکمیت خود در تلاش برای دست یافتن به استقلال باشند؟
در حملات اخیر آمریکا و اسرائیل به ایران، پایگاههای کلیدی ایالات متحده در منطقه، از جمله پایگاه هوایی العدید در قطر و مقر فرماندهی ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین، به عنوان پایگاههای اصلی عملیاتی مورد استفاده قرار گرفتند و وظایف محوری در فرماندهی جبهه مقدماتی، پرواز و فرود هواپیماها، شناسایی اطلاعات و پشتیبانی لجستیکی را ایفا کردند. در جنگهای افغانستان و عراق نیز پایگاههای آمریکایی در کشورهای خاورمیانه به عنوان «سکوی پرش» برای مداخلات واشنگتن به کار گرفته شدند که همین موضوع به وضوح ماهیت این پایگاهها به عنوان ابزاری برای توسعهطلبی هژمونیک را نشان میدهد. الگوی «امنیت در ازای پایگاه» که ظاهراً از کشورهای میزبان در برابر تهدیدات محافظت میکند، در عمل این کشورها را به ارابهای برای پیش راندن سلطهطلبی قدرتهای بزرگ و قربانیان بالقوه این هژمونی تبدیل میکند.
در عصر کنونی و با رواج فناوریهای مورد استفاده در زدن ضربات دقیق و دوربرد، پایگاههای فراسرزمینی ثابت و متمرکز شده آمریکا، به اهداف ارزشمند و آسیبپذیر تبدیل شدهاند. این پایگاهها نه تنها باعث تأمین امنیت واقعی برای کشور میزبان نمیشوند، بلکه آنها را به خط مقدم درگیریهای ژئوپلیتیکی تبدیل کردند. این جنگ برای تمام کشورهایی که پایگاههای نظامی آمریکا در خاک آنها قرار دارد، یک درس فراموشنشدنی است که الگوی اتکا به قدرتهای سلطهگر، در نهایت بهایی گران شامل آسیب دیدن حق حاکمیت و قرار گرفتن بیشتر در معرض خطر را برای آنان به همراه خواهد داشت. تنها راه کشورهای درگیر بواسطه حضور آمریکا برای خروج از بنبست این «بار سنگین امنیتی» و دستیابی به صلح و توسعه پایدار، پافشاری بر تمامیت حق حاکمیت و استقلال، احترام به حق حاکمیت و تمامیت ارضی و کرامت مردم دیگر کشورها، مدیریت روابط خارجی بر اساس قوانین بینالمللی، حل اختلافات از طریق گفتگوی برابر و مخالفت با توسل به زور و اقدامات یکجانبه است.
