مدیر برنامه توسعه سازمان ملل: مسیر توسعه چین بر سراسر جهان تأثیری عمیق گذاشته است
هم‌زمان با افتتاح نمایشگاه بین‌المللی واردات چین (CIIE) در شانگهای، برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) برای نخستین بار در این رویداد شرکت کرد. آخیم اشتاینر، مدیر این نهاد، در مراسم افتتاحیه حضور یافت و در سخنانی گفت: ارزش این نمایشگاه در نشان دادن تأثیری است که ایجاد فرصت‌های گسترده توسعه‌ای می‌تواند بر جهان داشته باشد.
اشتاینر در گفت‌وگویی اختصاصی با برنامه مصاحبه‌های سطح بالای رادیو و تلویزیون مرکزی چین که پس از این مراسم انجام شد، درباره توسعه چین گفت: مسیر توسعه این کشور تأثیری عمیق بر سراسر جهان گذاشته است.
بخشی از متن این مصاحبه به شرح زیر است:
خبرنگار: آقای اشتاینر، شما به‌تازگی در مراسم افتتاحیه نمایشگاه بین‌المللی واردات چین در شانگهای شرکت کردید. در سخنان خود اشاره کردید که اهمیت این نمایشگاه فراتر از باز کردن بازار چین به روی جهان است و ابعاد عمیق‌تری دارد. ممکن است در این باره بیشتر توضیح دهید؟
اشتاینر: نام این رویداد نمایشگاه بین‌المللی واردات چین است. ممکن است این تصور ایجاد شود که هدف آن صرفاً ورود کالاها و خدمات به بازار چین است؛ هرچند این موضوع یکی از اهداف اصلی آن محسوب می‌شود. اما این نمایشگاه هم‌زمان به کشورهای دیگر نیز برای توسعه تجارت کمک می‌کند. سیاست دولت چین برای فراهم کردن دسترسی بدون تعرفه به بازار این کشور برای کشورهای کمتر توسعه‌یافته و بسیاری از کشورهای آفریقایی، نمونه‌ای برجسته از گسترش فضای باز تجاری و تقویت مبادلات است. در مجموع، این سیاست به کشورها کمک می‌کند تا برای مشارکت در تجارت جهانی آماده شوند؛ فرآیندی که هم به سود چین و هم به نفع سایر نقاط جهان است.
خبرنگار: با توجه به چالش‌هایی مانند گسترش یک‌جانبه‌گرایی و فشارهای واردشده بر تجارت آزاد، نقش بسترهایی مانند این نمایشگاه را در ترویج تجارت و همکاری‌های بین‌المللی چگونه ارزیابی می‌کنید؟
اشتاینر: در سطح جهانی، اکثریت قریب به اتفاق کشورها به این نتیجه رسیده‌اند که همکاری نزدیک با سایر کشورها بهترین راه برای تأمین منافع ملی آنهاست؛ چه در زمینه تجارت، چه در مقابله با تغییرات اقلیمی و چه در مدیریت جابه‌جایی مهاجران و پناهندگان. بنابراین، وظیفه امروز ما گرد هم آوردن کشورهایی است که به همکاری چندجانبه باور دارند و می‌خواهند در کنار دیگر کشورهای جهان فعالیت کنند. این به‌روشنی موضع چین است و بسیاری از کشورهای دیگر در سراسر جهان نیز چنین باوری دارند.
خبرنگار: کاهش فقر یکی از اولویت‌های اصلی برنامه توسعه سازمان ملل متحد است؛ سازمانی که در ۱۷۰ کشور و قلمرو فعالیت می‌کند. طی چهار دهه گذشته، نزدیک به ۸۰۰ میلیون نفر در چین از فقر خارج شده‌اند. به نظر شما، تجربه چین چه درس‌هایی برای سایر کشورهای در حال توسعه که با چالش‌های مشابه روبه‌رو هستند، دارد؟
اشتاینر: فقر و فقر شدید همچنان در بسیاری از نقاط جهان وجود دارد. در همکاری با کشورهایی که با این مشکلات مواجه‌اند، بیش از پیش بر استفاده از منابع داخلی خود آنها تکیه می‌کنیم؛ رویکردی که در همکاری با چین نیز به کار گرفته‌ایم. پروژه‌ها در چین با تأمین مالی دولت این کشور اجرا می‌شوند و نقش ما عمدتاً ارائه تخصص و دانش فنی است.
چین در زمینه فناوری انرژی‌های تجدیدپذیر، یکی از پیشگامان جهان به شمار می‌رود. کافی است از بالا به این کشور نگاه کنید تا گستردگی توربین‌های بادی، چه در خشکی و چه در دریا، و پنل‌های خورشیدی را مشاهده کنید. چین نه‌تنها تولیدکننده‌ای بزرگ در این حوزه است، بلکه به یک مرجع و معیار فناورانه تبدیل شده است. از نظر فناوری، چین شریکی بسیار مهم و حیاتی محسوب می‌شود.
خبرنگار: واقعیت این است که اعتماد به نهادهای چندجانبه مانند سازمان ملل متحد، حتی در میان برخی قدرت‌های بزرگ نیز با تهدید روبه‌رو شده است. شما در مصاحبه‌ای که جدیدا انجام شد، ضمن تأکید دوباره بر اهمیت سازمان ملل، خواستار احیای چندجانبه‌گرایی شدید. منظور شما از احیای چندجانبه‌گرایی چیست و چگونه می‌توان به آن دست یافت؟
اشتاینر: پیش از هر چیز باید روشن کنیم که هیچ کشوری به‌تنهایی قادر به مقابله با چالش‌های بزرگ جهانی، از جمله تغییرات اقلیمی، ریشه‌کنی فقر و مبارزه با افراط‌گرایی خشونت‌آمیز نیست. حتی ثروتمندترین، قدرتمندترین و بزرگ‌ترین کشورها نیز نمی‌توانند ادعا کنند که به‌تنهایی و با تکیه بر توان خود قادر به حل این مشکلات هستند. تأمین کالاهای عمومی بین‌المللی تنها از طریق همکاری میان کشورها امکان‌پذیر است.
با این حال، نظام چندجانبه باید همواره تحت نظارت و ارزیابی دقیق قرار داشته باشد و من شخصاً از پرسشگری و انتقاد دیگران استقبال می‌کنم. در شرایطی که شاهد مناقشات متعددی هستیم، به سازمان ملل متحدی کارآمد و قدرتمند نیاز داریم که مأموریت اصلی آن کاهش تنش‌ها و پایان دادن به جنگ‌ها باشد.
برای نمونه، مناقشه کنونی در تنگه هرمز را در نظر بگیرید. این وضعیت هزینه‌های زندگی بسیاری از مردم را افزایش داده و آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه بیشترین فشار را تحمل می‌کنند. آنها ناچارند تصمیم‌های دشوار و طاقت‌فرسایی بگیرند؛ برای مثال، بودجه‌ای را که برای تحصیل فرزندانشان در نظر گرفته بودند، صرف تأمین نیازهای اولیه غذایی کنند. از این رو، ما از هر طرفی که صادقانه برای توقف درگیری‌ها و حفظ آتش‌بس تلاش کند، حمایت می‌کنیم.
